اگر غم لشكر انگيزد كه خون عاشقان ريزد   من و ساقي به هم سازيم و بنيانش براندازيم

درباره نوروز

گروهي از پژوهشگران و تاريخ نگاران ايراني بر اين باورند كه جشن نوروز را جمشيد، پادشاه پيشدادي، بنيان نهاده است، نكته و باوري كه دانشمندان و شاعراني چون حكيم فردوسي توسي، خيام نيشابوري و ابوريحان بيروني در آثار ارزشمند خود گزارش آن را به خوبي شرح داده اند. در ادبيات كهن منسوب به زرتشتيان آمده است كه خداوند جان و خرد، گيتي را در شش هنگام يا شش چهره (گاهنبار) آفريده و هرچهره، پنج روز به طول انجاميده و در هر چهره يكي از پديده هاي اهورامزدا كه لازمه زندگي است آفريده شد. به اين ترتيب كه نخست آسمان، سپس آب، زمين، گياهان، جانوران و در پايان چهره ششم كه پنج روز آخر هر سال است، انسان آْفريده شده و با پيدايش انسان، تكامل در آفرينش به مرحله تازه اي رسيد و از آن پس انسان انديشمند با بهره گيري از شرايط مناسبي كه از پيش برايش فراهم شده بود زندگي خود را روي زمين آغاز كرد.

زرتشيان برابر نوشته هاي اوستايي باور دارند كه ده روز مانده به آغاز فروردين ماه هر سال، فروهرهاي درگذشتگان، به زمين فرود خواهند آمد، مدت ده شبانه روز ميهمان فرزندان ونوادان خود خواهند بود. در سپيده دم نخستين روز بهار، رنگ مي بازد، با افروختن آتش بر بالاي بلندي و يا بام خانه ها، بازگشت فروهرها از زمين را بدرقه مي كنند و با نيايش خود، خشنودي روان و فروهردر گذشتگان را فراهم مي سازند و بازآمدنشان رادر آغاز سال بعد، آرزو مي دارند.

برگرفته از نرم افزار چندرسانه اي جشن نوروز
 محصول شركت فناوري اطلاعات نيكان از اینترانت وزارت نیرو